Ми-Ан

Шесто издание на романот „Сок од простата“ на Јован Павловски, кој во 1991 год. првпат се појави во македонските книжарски витрини, предизвикувајќи за тогашните наши издавачки прилики вонредно интересирање, како со својата социјално-политичка содржина, така и со неконвенционалност во третирањето на одосите меѓу жената и мажот. Во прозата, постапката на Јован Павловски ја одредува животниот податок и документот. Романот „Сок од простата“ го привлече вниманието како литература од типот на Хенри Милер и Буковски, во која еротското се преплетува со социјалното и политичкото.

Кога теоријата ќе треба да се спроведе во практика, особено при лексикографска работа, доаѓа најтешкиот дел од задачата. Како да се решат разни поединечни случаи? До која мера ќе се оди со противположеност на значењето? И многу други тешки прашања. Тоа е навистина компликувана задача, која авторот Емил Ниами успешно ја решил во овој речник на повеќе од 200 страници со опфатени околу 450 (446) антонимски парови подредени по азбучен редослед. Во предговорот авторот ја објаснува методологијата на изработката и ги дава изворите од кои е ексцерпирана лексичката граѓа, а тоа се околу 200 дела на македонски автори, публицистика, блогови, телевизиски емисии итн.

Симона Груевска Маџоска е авторката на првата книга посветена на лексикологијата на македонскиот јазик. Со ова издание, авторката и Книгоиздателството Ми-Ан ја пополнуваат долгогодишната празнина во македонската лингвистика. Книгата е наменета за стручната јавност, но таа ќе биде корисна и нужна и за сите оние кои се интересираат за македонскиот јазик и лингвистиката воопшто.

Паронимите се формално слични зборови во пишувањето и во изговорот, но со различно значење. Токму затоа, во македонската јазична практика многу често се јавуваат грешки во нивната употреба. Затоа, Книгоиздателството Ми-Ан е гордо што може да каже дека го објавува првиот Речник на паронимите во македонскиот јазик. Во Речникот се обработени пароними кои се зборови со општа употреба, како и термини од повеќе научни области: алгебра, анатомија, архитектура, банкарство, биологија, географија, граматика, економија, лингвистика, логика, медицина, музика, политика и др. Паронимите се подредени по азбучен ред, со објаснување на значењето на секој збор и со примери за нивна употреба во одделни фрази или реченици.

Изданието „(И)стории од долапот: избор од македонската народна еротика“ е уште едно навраќање на темата за еротиката во македонскиот фолклор, за која сум пишувала во повеќе прилики досега. Важно е уште на почетокот да се каже дека тоа директно се надоврзува и во извесна мера претставува дополнета и проширена варијанта на книгата „Голиот на гости (Антологија на маке-донскиот еротски фолклор)“ (Ми-Ан, Скопје, 2007)

Сонцето како појдовна, но и централна тема во оваа книга е всушност инструмент со кој се мери течението на времето. Дуалната природа на сонцето и спрегата на спротивставени енергии што во себе ги носи се две страни на една паричка, денот и ноќта, зората и залезот, животот и смртта, црното и белото, јин и јанг итн. Веднаш може да се насети сензибилитетот на нејзината поезија, лирична, нежна, медитативна, во исконски склад со природата, длабока, искрена и свежа.

Она што ќе го најдете во сите драми на Стевановиќ е нејзината преокупација со родот. Маја директно, сурово ги поставува прашањата за позицијата на жената во културата, култура не како збир на уметности и мправила на добро однесување, туку во смисла на определбата на Хол, како севкупност на сите традиции, верувања, ставови на една група. Интересно е што тоа зборување за жената кај Стевановиќ се менува од драма во драма. Осумдесет и деветтата, во На трите вечери, таа брутално, речиси натуралистички брутално (барем на почетокот на пиесата) ќе не соочи со ставовите во кои жената е едноставно и само сексуален објект

Во зборникот се вклучени следниве руски народни приказни: Василиса Прекрасна. Репка, Баба рога, Принцот Иван, жар-птицата и сивиот волк, Разбојници, Јовче-будалчето, Гуски-лебеди, Златниот коњ, Морскиот цар и Василиса Премудра, Елена Премудра, Златниот прстен, Оди таму – не знам каде, донеси го – не знам што и Маша и мечокот.

Авторката Јасмина Миронски: „Гонџа Агнеса (Агнес) Бојаџиу од Скопје го посвети својот живот на работата по калливите предградија на Индија и светот, грижејќи се и дарувајќи им љубов на најсиромашните од сиромашните, најзаборавените од заборавените, на најосамените од осамените, и стана Светицата Тереза од Калкута. За необичната скопјанка и за нејзината младост во родниот град многу малку беше напишано за време на нејзиниот живот, што ми беше поттик да започнам со ова истражување, во 90-тите години од минатиот век. Веднаш се соочив со фактот дека не само што недоволно се знае за нејзината младост, туку речиси сите документи за нејзиното семејство биле уништени за време на војните, на поделбите, преселбите, поплавите, како и во катастрофалниот земјотрес што го погоди Скопје (1963). Истовремено, достапните податоците што останале се често непрецизни, контрадикторни и нецелосни. Во времето на моето детство таа беше синоним за нешто добро и хумано иако сосема непознато. Нејзиното име го среќававме од мали, но за нејзината работа и за нејзиниот личен живот не знаевме многу. Повеќегодишните истражувањата во Скопје, а потоа и во Калкута, Индија, за време на престојот на нејзиниот погреб, ми овозможија да приложам една посеопфатна слика и за неа, и за нејзината необична животна определба втемелена во Индија и проширена низ светот.“

Пет години по објавувањето на неговата поетска книга „Светлината на Света Гора“ (2015), за која ја доби нашата највисока поетска награда „Браќа Миладиновци“, Џепароски го менува топосот на своите поетски интереси посветувајќи ја книгата „Град“ на градот во кој го минал целиот свој живот – на градот Скопје. На епистемолошки план книгата ја следи траекторијата од времето на римско „Scupi”, преку скопскиот земјотрес од 1963 година, што авторот како петгодишно дете и самиот го доживеал, па сè до денешни дни, додека на формален план таа содржи елементи и на епската поезија – епската широчина, одмерениот ритам, повторувањето, но и на лирската поезија – интимната, социјалната и интелектуалната лирика.

Насловната синтагма на новата поетска збирка на Ерол Туфан „Меланхолија“ директно ја посочува авторската интенција да суге-рира состојба на длабока тага. Читателот како со самиот наслов да е предупреден во стиховите што следат да не бара светли нијанси, вед-рина, радосни расположенија... И, се чини, токму тоа го привлекува читателот, зашто секој од нас, понекогаш, чувствува длабока потреба да го сподели меланхоличното расположение, понекогаш и да ја по-вика и да влезе во дијалог со неа. За секој од нас, меланхолијата е нешто друго, секој тоа чувство го доживува поинаку, различно. Ба-рајќи соодветен начин да се опише меланхолијата со која се сретнуваме во стиховите на Ерол Туфан можеби најсоодветно би било да речеме дека тој се доближува до сфаќањата на неоплатонистот Марсилио Фичино, на почетокот на ренесансата. Од него, имено, потек-нува ставот, широко раширен во тоа време, а чии одгласи уште ги чувствувавме, дека меланхолијата е неодминлив, па дури и задолжи-телен атрибут на секој кој има интелектуални или уметнички претензии.

Откривајќи ја сопствената душа, поезијата на Стојчевска ќе ве натера да ѕирнете во сопствената душа, да се сетите на сопствените блиски, без оглед дали се тие тука со вас или некаде далеку, во некоја друга димензија.